»-(¯`v´¯)-» A...'s profile+++*-*PeRhApS*-* LoVe*-*...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    August 13

    ++..** ห ว ง แ ล ะ ห่ ว ง **..++

     

    ความแตกต่าง ระหว่าง หวง กับ ห่วง

     

    หวง คือ การทำให้ตัวคุณเองมีความสุข

    ห่วง คือ การทำให้คนที่คุณรักมีความสุข

    หวง คือ การผูกมัดคนที่คุณรักไว้ด้วยกาย

    ห่วง คือ การผูกมัดคนที่คุณรักไว้ด้วยใจ

    หวง คือ การเห็นแก่ตัว

    ห่วง คือ การเสียสละ

    หวง คือ การที่คุณให้เขาทำอะไรในกรอบของคุณ

    ห่วง คือ การที่คุณให้เขาทำอะไรในกรอบของเขา

    หวง คือ ประโยคคำสั่ง

    ห่วง คือ ประโยคขอร้อง

    หวง คือ คุณรักเขาและต้องการให้เขารักคุณ

    ห่วง คือ คุณรักเขาแต่ไม่ต้องการให้เขารักคุณ

    หวง คือ สิ่งที่คุณทำแล้วเกิดความทุกข์ใจ

    ห่วง คือ สิ่งที่คุณทำแล้วเกิดความสุขใจ

    หวง คือ การทำสิ่งที่ไร้สาระเพื่อให้เขาต้องอยู่กับคุณ

    ห่วง คือ การทำสิ่งมีสาระที่ไม่ต้องการให้เขาอยู่กับคุณ

    หวง คือ การออกไปเต้นแร้งเต้นกา

    ห่วง คือ การอยู่เฉย ๆ นั่งมองเพียงเงียบ ๆ

    หวง คือ การบังคับขู่เข็ญโดยเขาไม่เต็มใจ

    ห่วง คือ การปล่อยให้เขาได้ทำในสิ่งที่เขาพอใจ

    หวง คือ ความรักที่จอมปลอม

    ห่วง คือ ความรักแท้จริง และ.....................................................

    หวง คือ การที่คุณหลอกตัวเองว่าเขารักคุณ

    ห่วง คือ การที่คุณหลอกตัวเองว่าเขาไม่รัก

     

     

    August 01

    ~*~ความรักกะความเศร้า...ทำไมคนเราต้องมี~*~

    รู้ไหม?. . .ทำไมคนเราถึงเกิดมาแล้ว มีความรัก และความเศร้า
    เพราะความจริงแล้ว . . .
    "ความรัก" และ "ความเศร้า" เป็นของคู่กันเสมอ
    เหมือนกับ ชาย และหญิงที่เกิดมาคู่กัน
    เพียงแต่ . . . คู่ชาย หญิง อาจจะไม่ได้สมใจดังปรารถนา


    บางคนรัก กับอีกคน แต่พอเอาเข้าจริง กลับแต่งงานอีกคน
    บางคนรักกันจะเป็น จะตาย
    สุดท้าย. . .พอเลิกกัน ก็ไม่วายหมางเมินกัน
    และกลายเป็นศัตรูกันในที่สุด


    การที่เราได้รักใครสักคน . . .
    มันเป็นความสุขที่มากล้นเหลือเกิน
    แต่คนที่เราคิดว่าใช่ มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้ . . .


    ฉัน. . .ก็เคยบอกกับตัวเองเสมอ ว่า . . .
    ความรักของแต่ละคน มันชั่งกว้างใหญ่นัก
    จะมีสักกี่คน ที่ จะไม่เคยรับรู้รสชาติแห่งความรัก
    จะมีใครสักกี่คน ที่ไม่เคยรับรู้รสชาติที่เจ็บปวดแม้แต่ครั้งเดียว
    มันชั่งยากนัก. . .ที่จะได้พบเจอคนเหล่านั้น


    ความรัก ไม่ได้ทำให้เราต้องเจ็บปวดเสมอไป
    เส้นที่กั้นระหว่างความรัก มันคืออะไร?
    คุณเคยลองค้นหามันหรือยัง? . . .
    หรือคุณไม่เคยที่จะค้นหามันเลย


    การที่คุณ 2 สองคน จะได้พบกัน . . .
    มันอยู่บนเส้นทางไหน คุณทราบหรือเปล่า

    คุณเคยสงสัยไหม? 
    ทำไมระยะทางมันยาวไกลนัก
    . . .จนคุณอาจจะหลงทางไปไกลมากแล้ว


    คุณเคยแบ่งเส้นกั้นระนาบไว้ไหม?
    เคยมีคนพูดว่า . . . เพื่อน ไม่สามารถเป็นคนรักได้
    แต่บางครั้งความรัก . . .ก็เริ่มมาจากเพื่อน
    ประโยคนี้มันทำให้ฉัน รู้สึกดี และเศร้ามาก


    สำหรับฉันวันนี้ . . .ไม่ว่าอะไรจะขวางกั้นเราไว้
    ถ้าเรามีความรัก ความเข้า ความห่วงใย ให้กันแล้ว
    ความเศร้า . . .ก็จะไม่สามารถเข้าถึงความรู้สึกของเราได้

      

    ~~++การรอคอยสิ่งที่ยากที่สุด...ต้องใช้เวลา~~++

     

    ก า ร ร อ ค อ ย...
    เป็นเรื่องที่ทรมาน
    โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
    หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
    เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
    มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง 1440 นาที 86400 วินาที
    และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าขึ้นอีกเป็นเท่าตัว...
    จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า
    และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
    ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
    เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
    และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆกับความอ่อนไหว
    เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
    พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
    วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
    และความอดทน
    ด้วยเงื่อนไขของความลำบากแห่งกาลเวลา
    และตัดสินว่า...การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่



    ก า ร อ ยู่ ห่ า ง กั น...
    จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง
    ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
    ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
    เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า
    คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
    และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน
    มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
    และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย
    กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...


    เ พ ร า ะ ฉ ะ นั้ น ...

    ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็คงไม่ได้ธรรมดา
    และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า
    เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก
    จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
    และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
    เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
    ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้
    ย่อมเกิดค่ามหาศาล

    ...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
    หากรู้ว่าเป็นใครสักคน...ที่มีค่าแก่การรอคอย...
    ซึ่งอาจจะช้าบ้างเร็วบ้าง...ก็แตกต่างกันไป